İnsan artık jeolojik bir güç.

Küresel iklim değişikliği

Fosil yakıtların yakılması, ormansızlaşma ve sanayi süreçleri atmosferdeki sera gazı yoğunluğunu son 800.000 yılın en yüksek düzeyine çıkardı. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli (IPCC), ısınmanın insan kaynaklı olduğunu artık “açıkça” ifade ediyor.

Sonuçlar yalnızca sıcaklık artışıyla sınırlı değil: aşırı sıcak dalgaları, kuraklık, şiddetli yağışlar, deniz seviyesinin yükselmesi, okyanus asitlenmesi ve buzulların erimesi birbirini besleyen bir sistem oluşturuyor.

Sanayi ve iklim

Çelik, çimento ve kireç gibi ağır sanayi kolları küresel emisyonların önemli bir bölümünden sorumlu. Bu sektörlerde karbon yakalama, enerji verimliliği ve düşük karbonlu üretim yöntemleri, iklim hedeflerine ulaşmanın en zor ama en belirleyici adımları arasında.

İnsan kaynaklı ekosistem etkileri

İnsan etkisi iklimden çok daha geniş. Arazi kullanımındaki değişim, aşırı avlanma, kirlilik ve istilacı türler, ekosistemleri iklim değişikliğinden bile önce dönüştürmeye başladı. IPBES’e göre doğanın bozulmasının en büyük nedeni arazi ve deniz kullanımındaki değişim.

Stockholm Dirençlilik Merkezi’nin gezegen sınırları çerçevesi, Dünya sisteminin güvenli işleyişi için dokuz sınır tanımlıyor. Son değerlendirmelere göre bunların çoğu aşılmış durumda: iklim, biyosfer bütünlüğü, azot ve fosfor döngüleri, tatlı su, arazi kullanımı ve yeni kimyasallar.

Altıncı kitlesel yok oluş

Yeryüzünün tarihinde, kısa jeolojik sürelerde türlerin büyük çoğunluğunun ortadan kalktığı beş büyük yok oluş yaşandı. Bunların nedenleri volkanizma, iklim değişimleri ve bir asteroit çarpmasıydı.

Pek çok bilim insanı, bugünkü tür kaybı hızının doğal arka plan hızının onlarca, hatta yüzlerce katı olduğunu ve altıncı bir kitlesel yok oluşun eşiğinde ya da içinde olabileceğimizi düşünüyor. Bu kez nedeni insan.

Konu bilimsel olarak tartışmalı: Tür kaybının henüz geçmiş yok oluşların boyutuna ulaşmadığını vurgulayan araştırmacılar da var. Ancak gidişatın endişe verici olduğunda geniş bir uzlaşı bulunuyor.